Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007



Νέα Χρονιά κι ήρθε η αλμύρα ανήσυχη, φλύαρη ως ξέρει. Ο κύριος 08 μου απλώνει ευγενικά το χέρι. Δίστασα να σηκωθώ, τα μάτια ακόμα είναι στο κύμα. Κοντοστέκομαι, με κοιτά -μάτια αλήθεια να με βλέπουν. Φορώ λιγότερα στο κορμί -μόνο ένας χρόνος πόσο βαραίνει;- αλλά δοκιμάζω, όλα τα χρώματα και πάντα την αγάπη. Κινώ τα πόδια μου, έστω κι αν δε φτάνουν το ρυθμό της καρδιάς μου, που δεν έπαψε να σε χορεύει ζωή, με όλο το είναι, τα μάτια και την πνοή της. Στροβιλίζομαι εντός και γύρω μου, λες θα με πας σε όμορφα, γνωστά και ξένα. Με κοιτώ, ίσως δε με βλέπω… αλλά νιώθω ζωή μέσα μου να κυλάει. Παλμός να χτυπά σε βήμα, σε λέξη, σε πινελιά και κάθε μέρα με πάει. Δύσκολα ή απλά, με πάει. Είναι κι εκείνα τα 2007 ποικίλα συμβάντα, που ένιωσα και ακόμα μέσα μου νιώθω. Γητειά όμως 365x24x60x60 αγαπώ, να αγαπώ πέρα και μέσα στον χρόνο. Για την καρδιά είμαι εδώ. Κι όχι δε μου φτάνει PDA, ένα ραντεβού, μια κλήση, ο χάρτης πλοήγησης 3+ σε 1 συσκευή σε λειτουργία. Ιερουργία ψυχών και μετοχή αιωνίου, κάθε ανάσα τικ τακ στο χρόνο μυσταγωγία. Ευγνωμονώ σε Ζωή! Καλώς μας φέρνεις νέο χρόνο!
Καλή Χρονιά σε όλους!

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007




Προσμονή. Μια γλυκιά προσμονή, εκείνου του τυχαίου θαύματος, που επιθυμεί η ψυχή, σε ανύποπτη στιγμή να την κλέψει. Σε μια Αγάπη, που όλο το χρόνο ζητά να γεννιέται στις καρδιές και να μιλά χριστουγεννιάτικα στις πράξεις, σκορπώντας τη χρυσόσκονη του μυστηρίου βιωμένη. Κάλαντα να ακούγονται στην καλημέρα, κάθε μέρας και σε τραπέζι ευφρόσυνο όλου του κόσμου, της καρδιάς μετοχή ες αεί. Και διαρκές ρεβεγιόν της Αγάπης στην αίθουσα της φάτνης. Η ατμόσφαιρα δοξαστική, με έμφαση στη λαμπρότητα της απλής και άμεσης κίνησης, που χαριτωμένα προσφέρει ανακούφιση σε ανάγκες. Παρουσία επιμελημένα αιθέρια, για ανάλαφρη κίνηση στο χρόνο και το χώρο της καρδιάς. Μενού απολαυστικής ειρήνης και τα ποτήρια χτυπούν ξανά χαρά, στις ελπίδες κάθε αρχής. Μελωδίες και ρυθμοί, η αρμονία των κόσμων. Οι θέσεις οι κενές αγγέλων μετρούν παρουσίες. Αγνές ευχές χαμόγελο ακουμπά σε νοτισμένα πρόσωπα το φιλί. Και το θαύμα -αμήν- στην ψυχή, που ζητά να αγαπά ζώντας στο μυστήριο των Χριστουγέννων πάντα…

Καλά Χριστούγεννα!

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007




Φτιάχνεις το δάκρυ σου, νερό ζωής. Τον πόνο σου γλυκιά ανάσα. Στο πιο βαθύ σκοτάδι σου, φωτός ουσία τίκτεις, στόλισμα της ελπίδας. Κι όλο Αγάπη ντύνεσαι. Ζωή γεμάτη εντός σου. Κοιτώ σε, αλλοίωση ουρανού! Κοιτώ σε, το φως του Ήλιου! Σε ακουμπώ; φως γίνομαι! Μέσα μου κλείνω; Λάμπω!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007


Κύλησαν ποτάμια οι σιωπές, στη θάλασσα χύνονται, γαλήνη. Θέρμη αγάπης τις εξατμίζει απλά κι ο άνεμος παντού ταξίδια τις μαγεύει… Σε κάποια σύννεφα τις ακουμπά -φλύαρα, σμίγουν μ' άλλα- και πάλι τις στάζουν στην καρδιά. Κύκλος αδιάκοπος στη ζήση…

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007





Μα πόσο υλικό χωράς πια καρδιά;


Πόσο φως, χαρά, γέλιο, σιωπή, ευχαριστώ, πόνο, δάκρυ, θυμό, σκοτεινιά;


Πόση αγάπη σε μια σταλιά;


Πόσα είναι, τέλος πάντων, αυτά τα δήθεν άμετρά σου κυβικά


κι όλο ευρύχωρα θες να τα φοράς;


Κι η ψυχή αέρινα να κυκλοφορεί σε όλα,


πέριξ και εντός τους, να πετά


και όλο να ζητά να πηγαίνει έτσι, όπως πλάστηκε να ζει…


εν τω φωτί…


Μπορείς καρδιά, μπορείς;

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007




«Αίσθηση» και «ψευδαίσθηση»…


Είσαι εντός των γεύσεων και απολαμβάνεις


θαύματα.


Είσαι εντός των θαυμάτων και απολαμβάνεις


γεύσεις.


Αλήθεια της αλήθειας,


στην πραγματικότητα και την προοπτική


της αγάπης.











-αποστάσεις, αλλά ΜΑΖΙ διαστάσεις

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007





Η κίνηση της στάσης. Οι διαδρομές και οι φλυαρίες του dt. Με το κορμί ακίνητο. Τα μάτια παντού. Το χρόνο ζαλισμένο. Κι όνειρο του ονείρου η σκέψη κι η καρδιά να πηγαίνει, να ζει, να αγγίζει, να χορταίνει και αγάπη να μιλά. Να μαζεύει τους χρόνους και τους τόπους, ανθρώπους και ζωές, σε ένα μυστήριο ένα. Να υπάρχει σε όλα και σε κανένα. Να βρίσκεται εδώ και αλλού να είναι. Η φυγή της παρουσίας, τόσο δυνατή στην έξοδο του δευτερολέπτου. Κόσμος, που κόσμους ανταμώνει και μυστήρια Μαζί έχει. Κι όταν ένα κάτι, από τον έναν κόσμο στον άλλο πίσω τη φέρει, αλλιώς έρχεται. Αλλιώς στέκει. Γυρνά και ακόμα πηγαίνει, ταξίδι αδιάκοπο, ως το αιώνιό της. Κι όλο να ξανακλέψει τη στιγμή κι αλλιώς να είναι. Κι εκεί και εδώ!

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007




Πορείες ανθρώπων, τ’ απείρου μονοπάτια αναρίθμητα… στη φούχτα φως άυλο, αιωνίου στιγμές χορταίνω… Ρυθμός παράλληλος ποικίλων της ζωής πραγμάτων κι η μετοχή υποστατική στους κόσμους… Είθισται μάτια άλλων, δρόμους να φτιάχνουν καλούπια, όσο μπορούν στενά… Κατά τα ειωθότα, φορούν στολές επίσημης αγάπης και καλούς της ευγενείας τρόπους και σε δοκιμάζουν, πού χωράς κατά πως βολεύει. Επικαλούνται δε προβλήματα οράσεως, μην τυχόν και δουν αλήθειες ξαφνικά… Μονοπάτια κατακόρυφα, ήσυχα, άβατα, μοναδικά της καρδιάς… η ξένη ζωή, που ονόμασαν κι όσο πιο ξένα στα ίδια φαντάζουν, τόσο δυστυχέστερο σε νιώθουν στην επιλογή. Κι ας βεβαιώνει η καρδιά παλμούς μεστούς και χτύπους ευφροσύνης. Ζωή χαμόγελο και ζωγραφιά μυστήριο, χρώματα ίριδας στολίδι κάποτε πάνω στο δάκρυ… Ψυχή, ανάσα την ανάσα γεύεται ουσία, αυτή που έχει ανάγκη. Πορείες Ζωής κι είναι δρόμοι πολλοί… Η Αγάπη σε όλα τα μονοπάτια, μόνο αγάπη ξέρει…

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007




Και ο χρόνος πάλι σε στάσεις και άλλες διαστάσεις. Κι ένα ταξίδι παντού η ύπαρξη προβάρει. Ένα κορμί και η υποτροπή. Κι η αφθαρσία της φθοράς, πρόγευση αιωνίου. Πάλι γίνονται ιδιαίτερα μοναδικές, στιγμές και γεύσεις. Πάλι χρωματίζονται αλλιώς, πράγματα συνηθισμένα. Και δεν έπαψες να μου γελάς. Δεν έπαψες, μέσα βαθιά μου, το ίδιο να κοιτάζεις. Κι ούτε λίγο, για τόσο λίγο, δεν έφυγε η λάμψη από το βλέμμα. Μου μιλάς, για τα πιο σοβαρά, από τα ανθρώπινα, με ευφροσύνη, που τα εντός μου συγκλονίζει. Μου μιλάς, για τα πιο απλά, από τα ανθρώπινα, με έγνοια, που τίποτα το τέλος δεν ορίζει. Με αγγίζεις, με όση αγάπη από πριν κι όση μετά, στο χρόνο της καρδιάς μου, έχω ανάγκη. Είναι ο θάνατος της ζωής το βέβαιο, αλλά κι η Ανάσταση του θανάτου, αυτό κάθε σου κίνηση ευγνώμονα φωνάζει. Εκεί στέκομαι, σε φιλώ, σε αγαπάω. Με μαθαίνεις σιωπηλά, κάθε στιγμή να ζω, ατελεύτητο στη ζωή ευχαριστώ.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007




Σκιές μορφών και η αλήθεια με προσωπείο. Ψηλαφώ στις στιγμές και ζητώ να σε αγγίξω. Να σε δω έτσι, όπως πράγματι είσαι. Μην κρύβεσαι, είναι αρκετό, που στέκεσαι και με κοιτάζεις. Με τιμά, που υπάρχεις. Αλλά άσε τον καθρέφτη. Όχι άλλα είδωλα. Όχι άλλες φτιαγμένες εικόνες. Σκεπάζεις τις πληγές και τα σημάδια. Δε χάνονται, πονούν και υπάρχουν. Δείξε μου, πώς να σε ακουμπώ. Μάθε με, πώς να σε βλέπω. Κι άσε στην αγάπη τη φροντίδα. Μη τη φοβάσαι. Μη σε τρομάζει το φως. Οι ακτίνες του τα τραύματα γητεύουν. Γεύσεις θαυμάτων, ανάσα και παλμός, σε αφουγκράζομαι και σωπαίνω. Δες πόσο ταιριάζεις με τη ζωή, μην κάνεις πίσω. Βιβλίο ανοιχτό και να, η επόμενη σελίδα! Η ομορφιά σου αλήθεια!

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007



Ακροβασία σιωπής και κοινωνίας μυστήριο.


Ανάγκη ψυχής και ησυχίας ελιξίριο.


Κινήσεις στα εντός και αναζητήσεων εισιτήριο.


Μια έγνοια διαρκής και η αγάπη πάντα.


Κι η αγκάλη ανοιχτή,


αλλά η ώρα της σιωπής, προσμονής και άλλης ελπίδας.


Βίοι παράλληλοι και θαυμαστά πολλαπλά τεμνόμενοι,


ως η αγάπη αυτοσχεδιάζει.


Συναπαντήματα σιωπής και αγάπης,


εν λευκώ.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007



Η ανεκτίμητη αξία του χαμένου και η ετερόχρονη αναγνώριση της μοναδικότητας, κάθε στιγμής. Μια βιαστική κίνηση, το πέρασμα από τη γη και στην ουσία της ζωής, προσπέραση. Στοχεύσεις, επιθυμίες, ανάγκες…μακρινές, ξένες και το αντίκρισμα; Απαιτήσεις και αιτήσεις ποιας ζωής; Το απλό γέλιο, μοιάζει να αναζητά τις ιδανικές συνθήκες να ακουστεί. Το μειδίαμα ζητά το φλας. Κι εκείνο το ευχαριστώ, για το πιο συνηθισμένο της ημέρας, χαμένο και ξεχασμένο στην ευκολία του δυστροπώ. Η λησμονιά πως η ανάσα, που ακούγεται είναι ζωή και ο αέρας, που τα εντός γεμίζει η ευγνωμοσύνη σε αίματος κυκλοφορία. Κάποια αγάπη, που παντού χωρά και όλα τα αγκαλιάζει, κοιμάται ακόμα σε ένα εγώ. Χέρια γεμάτα στιγμές και αλήθειες, αγγίγματα και ελπίδες ζωντανές, ακόμα ψαχουλεύουν αχόρταγα και ανικανοποίητα. Μάτια σε μάτια τις σιωπές και αγκαλιές στοργής, καρδιές ζεσταίνουν και μόνο άλλο να αναζητάς, δίχως διόλου να κοιτάς την ευλογία, που έχεις…

Σήμερα επειδή άνοιξα τα μάτια, ανασαίνω, βλέπω, ακούω, αγγίζω, νιώθω, θυμάμαι, ελπίζω, πιστεύω, αγαπώ και μες στο δάκρυ…για όλα ευχαριστώ…
-ευγνώμονη αιτία και αφορμή μια φίλη-τέτοιες μέρες, κάποια χρόνια πριν, καταγάλανα πατρικά μάτια, μου άφησαν ουρανό να τ'ανταμώνω, να αγγίζω, να μην πάψω να τα ζω

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007


Λέξεις...


Σύμβολα μικρά, συμβάσεις επικοινωνίας, κώδικες άλλης κυκλοφορίας…Σας εμπιστεύομαι, όση καρδιά μεταφέρεται και όλη τη σκέψη, που τολμά στα σχήματά σας να περιφέρεται... Αγγίζω τις καμπ-ύλες σας να νιώσω τις ουσίες, σμιλεμένες ανάγκες, ανάγλυφες λεπτομέρειες, μικρά και μεγάλα ανείπωτα στις καλλιγραφίες... Ίδια λέξη, άλλη διάσταση, άλλη δυναμική κι ακόμα μια παράσταση...  
…η αγάπη κι έτσι ζητά να ταξιδεύει, να ανταμώνει, να κοινωνά, έλξη στη λ(έξη)…

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

Ο χρόνος…

Λατρεύω την κίνηση και τη στάση στο χρόνο, χρόνε. Ζητώ να σου ξεφεύγω στις στιγμές και να τις γεύομαι με άλλες διαστάσεις. Να υπάρχω και να μην είμαι. Να στέκομαι και αλλού να πατώ. Να κοιτώ και να μη βλέπω. Και πέρα από το μέτρο σου να απλώνομαι σε μια ευφροσύνη που πιστεύει, ελπίζει, αγαπά και ακούραστα περιμένει και τολμά και ζει. Στα νούμερά σου φτιάχνω παραστάσεις και στα μεγέθη σου ντύνω ψυχές. Σε αλήθεια, πιο πραγματική αυτής των αισθήσεων εκεί σε φτάνω, σε αγκαλιάζω, σε αγαπώ. Ένα ακόμα «μαζί» της ζωής μου είσαι. «Μαζί» γεύομαι, μαγεύομαι και ακόμα πάω…

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007

Η αρχή...

Είναι φορές που κάποια επιλογή ή μια σου κίνηση γίνεται περισσότερο ενστικτωδώς, σα μια απλή φυσική διαδικασία, χωρίς δεύτερες σκέψεις ή κρυφές επιθυμίες. Έστω ότι απλά βαδίζεις κι άλλοτε ανταμώνεις αγαπημένους, άλλοτε απλώς παρατηρείς και κουβεντιάζεις στη σιωπή, σχεδόν φωνάζοντας τη σκέψη, αλλά ωστόσο πηγαίνεις... Κι ίσως τολμάς κάποτε και έτσι ταξιδεύεις, έστω κι αν στα ίδια μπορεί να μένεις, μόνο που, συχνά με τρόπο λανθάνοντα, το ταξίδεμα χρωματίζει αλλιώς τη ζωή κι αλλάζει τις διαστάσεις στο τώρα. Δεν έχω ακόμα πειστεί, αν είναι καλό και εδώ έτσι να υπάρχω. Αλλά κι αυτό, όπως και πολλά στη ζωή μου, εν λευκώ...

Βίκυ