...στην άκρη των αιώνων η στάση των στιγμών
θέα τ’ απέραντου ωραίου

το πιο μαζί πλάι
βουτάς σ’ όλη τη θάλασσα
νιώθεις σύγκορμο δέος συναπάντημα
κι ανοίγει άλλος κόσμος...

...υπάρχουν τόσο όμορφα ολοστρόγγυλα γράμματα,

τα δικά μου 24 μόλις τελειώσαν...

...δεν είναι δηλωτική της συνεχούς ροής η αρμονία. Εναλλασσόμενες στιγμές μετακινούν εποχές κι ανοίγουν στους καιρούς αποκαλύψεις. Μεγαλώνουν οι ανάγκες και ζητούν άλλα μεγέθη ή διαστάσεις καινές σε χωροταξικές απαιτήσεις. Μέρες τι, γιατί, πότε, πώς, που κρυώνουν και σκοτεινιάζουν πια περισσότερες ώρες. Και περιμένω να φτάσει ηλιοστάσιο χειμερινό, να πάρω ανάσα αλλιώς στην προσδοκία ενός λεπτού φωτός...

…παρακαλώ μειώστε την ταχύτητα ή αυξήστε ευαισθησία και αντοχές στις αισθήσεις μου, μέγιστα να βιώνουν πέρα από οξυγόνο οριακό στης γυάλας το δήθεν απέραντο...

...πες αλήθεια κλειστή, βεβαιωμένη αυτο-κάλυψη, φιγούρα πλαστή ή απεικόνισμα παραμορφωτικού καθρέφτη. Μάτια σου προβάρει απλά, όταν ποδοπατάς σερνόμενες ανάγκες, στις γόβες ανεβαίνοντας το πιο πάνω όριο να αντέξεις. Χαζεύεις αντιφέγγισμα και σείω την εικόνα, διαπεραστικά να δεις, όπως ξέρεις να βλέπεις. Μην τρομάζεις που είσαι...