Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007



Νέα Χρονιά κι ήρθε η αλμύρα ανήσυχη, φλύαρη ως ξέρει. Ο κύριος 08 μου απλώνει ευγενικά το χέρι. Δίστασα να σηκωθώ, τα μάτια ακόμα είναι στο κύμα. Κοντοστέκομαι, με κοιτά -μάτια αλήθεια να με βλέπουν. Φορώ λιγότερα στο κορμί -μόνο ένας χρόνος πόσο βαραίνει;- αλλά δοκιμάζω, όλα τα χρώματα και πάντα την αγάπη. Κινώ τα πόδια μου, έστω κι αν δε φτάνουν το ρυθμό της καρδιάς μου, που δεν έπαψε να σε χορεύει ζωή, με όλο το είναι, τα μάτια και την πνοή της. Στροβιλίζομαι εντός και γύρω μου, λες θα με πας σε όμορφα, γνωστά και ξένα. Με κοιτώ, ίσως δε με βλέπω… αλλά νιώθω ζωή μέσα μου να κυλάει. Παλμός να χτυπά σε βήμα, σε λέξη, σε πινελιά και κάθε μέρα με πάει. Δύσκολα ή απλά, με πάει. Είναι κι εκείνα τα 2007 ποικίλα συμβάντα, που ένιωσα και ακόμα μέσα μου νιώθω. Γητειά όμως 365x24x60x60 αγαπώ, να αγαπώ πέρα και μέσα στον χρόνο. Για την καρδιά είμαι εδώ. Κι όχι δε μου φτάνει PDA, ένα ραντεβού, μια κλήση, ο χάρτης πλοήγησης 3+ σε 1 συσκευή σε λειτουργία. Ιερουργία ψυχών και μετοχή αιωνίου, κάθε ανάσα τικ τακ στο χρόνο μυσταγωγία. Ευγνωμονώ σε Ζωή! Καλώς μας φέρνεις νέο χρόνο!
Καλή Χρονιά σε όλους!

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007




Προσμονή. Μια γλυκιά προσμονή, εκείνου του τυχαίου θαύματος, που επιθυμεί η ψυχή, σε ανύποπτη στιγμή να την κλέψει. Σε μια Αγάπη, που όλο το χρόνο ζητά να γεννιέται στις καρδιές και να μιλά χριστουγεννιάτικα στις πράξεις, σκορπώντας τη χρυσόσκονη του μυστηρίου βιωμένη. Κάλαντα να ακούγονται στην καλημέρα, κάθε μέρας και σε τραπέζι ευφρόσυνο όλου του κόσμου, της καρδιάς μετοχή ες αεί. Και διαρκές ρεβεγιόν της Αγάπης στην αίθουσα της φάτνης. Η ατμόσφαιρα δοξαστική, με έμφαση στη λαμπρότητα της απλής και άμεσης κίνησης, που χαριτωμένα προσφέρει ανακούφιση σε ανάγκες. Παρουσία επιμελημένα αιθέρια, για ανάλαφρη κίνηση στο χρόνο και το χώρο της καρδιάς. Μενού απολαυστικής ειρήνης και τα ποτήρια χτυπούν ξανά χαρά, στις ελπίδες κάθε αρχής. Μελωδίες και ρυθμοί, η αρμονία των κόσμων. Οι θέσεις οι κενές αγγέλων μετρούν παρουσίες. Αγνές ευχές χαμόγελο ακουμπά σε νοτισμένα πρόσωπα το φιλί. Και το θαύμα -αμήν- στην ψυχή, που ζητά να αγαπά ζώντας στο μυστήριο των Χριστουγέννων πάντα…

Καλά Χριστούγεννα!

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007




Φτιάχνεις το δάκρυ σου, νερό ζωής. Τον πόνο σου γλυκιά ανάσα. Στο πιο βαθύ σκοτάδι σου, φωτός ουσία τίκτεις, στόλισμα της ελπίδας. Κι όλο Αγάπη ντύνεσαι. Ζωή γεμάτη εντός σου. Κοιτώ σε, αλλοίωση ουρανού! Κοιτώ σε, το φως του Ήλιου! Σε ακουμπώ; φως γίνομαι! Μέσα μου κλείνω; Λάμπω!

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007


Κύλησαν ποτάμια οι σιωπές, στη θάλασσα χύνονται, γαλήνη. Θέρμη αγάπης τις εξατμίζει απλά κι ο άνεμος παντού ταξίδια τις μαγεύει… Σε κάποια σύννεφα τις ακουμπά -φλύαρα, σμίγουν μ' άλλα- και πάλι τις στάζουν στην καρδιά. Κύκλος αδιάκοπος στη ζήση…

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007





Μα πόσο υλικό χωράς πια καρδιά;


Πόσο φως, χαρά, γέλιο, σιωπή, ευχαριστώ, πόνο, δάκρυ, θυμό, σκοτεινιά;


Πόση αγάπη σε μια σταλιά;


Πόσα είναι, τέλος πάντων, αυτά τα δήθεν άμετρά σου κυβικά


κι όλο ευρύχωρα θες να τα φοράς;


Κι η ψυχή αέρινα να κυκλοφορεί σε όλα,


πέριξ και εντός τους, να πετά


και όλο να ζητά να πηγαίνει έτσι, όπως πλάστηκε να ζει…


εν τω φωτί…


Μπορείς καρδιά, μπορείς;

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007




«Αίσθηση» και «ψευδαίσθηση»…


Είσαι εντός των γεύσεων και απολαμβάνεις


θαύματα.


Είσαι εντός των θαυμάτων και απολαμβάνεις


γεύσεις.


Αλήθεια της αλήθειας,


στην πραγματικότητα και την προοπτική


της αγάπης.











-αποστάσεις, αλλά ΜΑΖΙ διαστάσεις

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007





Η κίνηση της στάσης. Οι διαδρομές και οι φλυαρίες του dt. Με το κορμί ακίνητο. Τα μάτια παντού. Το χρόνο ζαλισμένο. Κι όνειρο του ονείρου η σκέψη κι η καρδιά να πηγαίνει, να ζει, να αγγίζει, να χορταίνει και αγάπη να μιλά. Να μαζεύει τους χρόνους και τους τόπους, ανθρώπους και ζωές, σε ένα μυστήριο ένα. Να υπάρχει σε όλα και σε κανένα. Να βρίσκεται εδώ και αλλού να είναι. Η φυγή της παρουσίας, τόσο δυνατή στην έξοδο του δευτερολέπτου. Κόσμος, που κόσμους ανταμώνει και μυστήρια Μαζί έχει. Κι όταν ένα κάτι, από τον έναν κόσμο στον άλλο πίσω τη φέρει, αλλιώς έρχεται. Αλλιώς στέκει. Γυρνά και ακόμα πηγαίνει, ταξίδι αδιάκοπο, ως το αιώνιό της. Κι όλο να ξανακλέψει τη στιγμή κι αλλιώς να είναι. Κι εκεί και εδώ!