Φτιάχνεις το δάκρυ σου, νερό ζωής. Τον πόνο σου γλυκιά ανάσα. Στο πιο βαθύ σκοτάδι σου, φωτός ουσία τίκτεις, στόλισμα της ελπίδας. Κι όλο Αγάπη ντύνεσαι. Ζωή γεμάτη εντός σου. Κοιτώ σε, αλλοίωση ουρανού! Κοιτώ σε, το φως του Ήλιου! Σε ακουμπώ; φως γίνομαι! Μέσα μου κλείνω; Λάμπω!

Κύλησαν ποτάμια οι σιωπές, στη θάλασσα χύνονται, γαλήνη. Θέρμη αγάπης τις εξατμίζει απλά κι ο άνεμος παντού ταξίδια τις μαγεύει… Σε κάποια σύννεφα τις ακουμπά -φλύαρα, σμίγουν μ' άλλα- και πάλι τις στάζουν στην καρδιά. Κύκλος αδιάκοπος στη ζήση…

Μα πόσο υλικό χωράς πια καρδιά;

Πόσο φως, χαρά, γέλιο, σιωπή, ευχαριστώ, πόνο, δάκρυ, θυμό, σκοτεινιά;

Πόση αγάπη σε μια σταλιά;

Πόσα είναι, τέλος πάντων, αυτά τα δήθεν άμετρά σου κυβικά

κι όλο ευρύχωρα θες να τα φοράς;

Κι η ψυχή αέρινα να κυκλοφορεί σε όλα,

πέριξ και εντός τους, να πετά

και όλο να ζητά να πηγαίνει έτσι, όπως πλάστηκε να ζει…

εν τω φωτί…

Μπορείς καρδιά, μπορείς;

«Αίσθηση» και «ψευδαίσθηση»…

Είσαι εντός των γεύσεων και απολαμβάνεις

θαύματα.

Είσαι εντός των θαυμάτων και απολαμβάνεις

γεύσεις.

Αλήθεια της αλήθειας,

στην πραγματικότητα και την προοπτική

της αγάπης.

-αποστάσεις, αλλά ΜΑΖΙ διαστάσεις

Η κίνηση της στάσης. Οι διαδρομές και οι φλυαρίες του dt. Με το κορμί ακίνητο. Τα μάτια παντού. Το χρόνο ζαλισμένο. Κι όνειρο του ονείρου η σκέψη κι η καρδιά να πηγαίνει, να ζει, να αγγίζει, να χορταίνει και αγάπη να μιλά. Να μαζεύει τους χρόνους και τους τόπους, ανθρώπους και ζωές, σε ένα μυστήριο ένα. Να υπάρχει σε όλα και σε κανένα. Να βρίσκεται εδώ και αλλού να είναι. Η φυγή της παρουσίας, τόσο δυνατή στην έξοδο του δευτερολέπτου. Κόσμος, που κόσμους ανταμώνει και μυστήρια Μαζί έχει. Κι όταν ένα κάτι, από τον έναν κόσμο στον άλλο πίσω τη φέρει, αλλιώς έρχεται. Αλλιώς στέκει. Γυρνά και ακόμα πηγαίνει, ταξίδι αδιάκοπο, ως το αιώνιό της. Κι όλο να ξανακλέψει τη στιγμή κι αλλιώς να είναι. Κι εκεί και εδώ!