Ψάχνω μέσα μου χρώματα. Σκαλίζω τα εργαλεία και στο ατελιέ τριγυρνώ, ζητώ καθημερινή, αλλά χειροποίητη άλλη όψη. Να τραβήξω ταπετσαρία μίζερης, νωχελικής και ζαλισμένης πρακτικής. Και ορίζοντα σε τοίχο να κρεμάσω. Να βάλω και παράθυρα και θάλασσα και άλλο κόσμο. Να σκουντήσω κι εκείνα τα γράμματα ξύλινης λογικής και σκαλωμένου νόμου. Να γράψω γρανάζι, που γυρνά τα χαρτιά και τη ζωή προχωράει. Με μια συνταγή να απαλύνω πόνους. Παλεύω προσανατολισμό και στην ανάσα στίγμα της ζήσης. Κι όλη η ζωή τόποι να πηγαίνεις, να χωράς, να είσαι, να προσπερνάς ή να υπερβαίνεις... και αυτός ο τόπος, τι τρόπος είναι λοιπόν;

-Και μόνο επειδή το ζήτησες.

Νηφάλια Μέθη και Ζαφορά, ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση, είναι παράξενοι οι καιροί μου... και πάλι ζαβολιά παραλείπω αυτό με το autographcollectors.

-"Shamrock & White Heather, 1906" Photo © Beken of Caowes 2006

γαλήνια ίσαλος
ανατάραξη ούτε στάλας
λέξεις γεννήματα σιωπών
μυθεύματα από χρόνους
σε γλωσσικά συμπλέγματα σπονδή μυστηρίων
χρησμοί οιωνών
και των καιρών το απόσταγμα
σε απορία
δειλά αντήχηση ψηλαφώ ηλίου
μια θάλασσα αγκαλιά
λαμπέτη βυθό και άνεμο λιμάνι
εμμέλεια κόσμων διαλογή
σκέψης φεγγοβόλου
φουρτουνιασμένων καιρών
ιδέα διάφορη

Πλάγιες ματιές σε ζωές ανθρώπων. Και μάταιες συγκρίσεις, των κόσμων. Κλαμένα πονεμένα μάτια, δε βρίσκουν σε ζύγι παρηγοριά. Δε μετριέται ο πόνος. Λειτουργεί μόνο μυστήρια ανεξιχνίαστα συχνά στις ψυχές. Ούτε ίδιος, ούτε ίσος και ας ξεγελά η όμοια όψη του τα μάτια. Ανταμώνει εντελώς μοναδικά την ψυχή και στέκεται ευμετάβλητος στα μάτια της. Ντύνεται θρασύτητα και φοβέρα και μετά ρούχα απαλά και βελούδινη πραότητα, τη μια απότομος την άλλη γλυκός, σέρνεται μακρύς ή οξύτητα κοντή προκλητικά φοράει... Είναι και οι ανάγκες της στιγμής και εκείνες οι άλλες της ψυχής οι δυνάμεις. Άδικο μην δεις. Όταν μπορείς αιώνιο μόνο. Γι΄ αυτό τόσο φλύαρα μιλά. Και σχεδόν επίμονα μας αγγίζει. Στάσου απέναντι με σεβασμό και πες του ξανά και ξανά ιερουργία έμπονη τελώντας και ένστικτη αθανασία ανθρώπου. Κι αν ίσως υπάρχει μέγεθος, που κλάσμα πόνου προς αντοχή ορίζει, εκεί ίσως να δεις σοφίας ισότητα, μαθηματικά εκπεφρασμένη. Και ίσως πάλι μια μόνη ακατανόητη λογική κατάματα τον αντέχει, πως τυχαίο τίποτα...

Έκανες το λάθος


Κι αν είν πολύ
Το δάκρυ που σε κέρασαν
Κράτα καρδιά
Ακόμα μια φορά

Έκανες το λάθος
να'χεις όνειρα πολλά
Τώρα είσαι πεταμένος
Πόσο θέλεις μια αγκαλιά

Θα'ρθει θα δεις
Στο κλάμα σου σταμάτημα
Μέρα καλή
Με την ανατολή


Μάριος Τόκας

Καλό σου ταξίδι...

Στο μάγουλο λαμπρό αυγό,

τσουγκρίζει κόκκινο

Χριστός Ανέστη

και στην καρδιά λαμπάδα Ανατολή,

αδύτου εύχομαι

Αναστημένου Ηλίου!