Να έρθει τώρα θέλω. Σε μια απόσταση καναπέ και τις γουλιές του καφέ να καταπίνουν το χρόνο. Ανοιχτές στιγμές και ηχή ματιών ως τα κατάβαθα της καρδιάς ελευθέρας. Κι όλα απτά σε δυο κατάματους ήλιους χάδι. Από ένα σακούλι που η κόρη κουβαλά η ίριδα κλέβει βόλους και τους αφήνει να κατρακυλούν ποτίζοντας την αγάπη. Ας χαριστεί τώρα... πριν διάφορα επαναλαμβανόμενα παραστήσουν ξανά καταμεσής ανατροπής ογκολίθους... Σε ένα βλέμμα δρόμος τώρα...

...αλληλοδιάδοχη περιχώρηση χρωμάτων φως λευκό και σιωπή συγκοινωνούσα μεθέξεως ίριδα, είναι σε είναι τόπος, αρμονία ελεύθερη και αγάπη σε αμφίδρομη απλή κυκλοφορία...

Κλωτσώ το κουτί των σιωπών μου, σε σοκάκι αδειανό ο ήχος του να σπάει. Πάσα ζωή σε ακτίνα γραμμή εντός γλιστράει. Μοιάζει ορχήστρα των στιγμών, λευκή μπαγκέτα, παλμός ρυθμός... Κλείνω τα μάτια κρυστάλλινους ανταμώνω ήχους και ανοίγω καρδιά, του ουρανού θάλασσα απλωμένη. Σκαλώνω σε πού, σκοντάφτω γιατί και αφήνομαι σε μια γυμνή ελευθερία να με φυσά ο αέρας αλλιώς και τα νερά να λούζουν όλων των αισθήσεων αρμονία. Κι αν πρέπει σβούρα να γυρίσουν οι γραμμές, σε ένα σημείο θα τυλίξουν δρόμους, τους χρόνους ξετυλίγοντας σιωπές...

Χάζεψα βυθό. Κύματα γραμμένα στην άμμο του. Χαραγμένα στο πιο εντός του. Σμιλεμένα σιωπές, κραυγές και πορείες χρόνων. Κι από τον άνεμο στα βύθια μιλήματα. Εξαϋλωμένη ανακύκλωση που ακροπατά, χνάρια ακουμπώντας επιλεκτικά σε ύλη. Και ένα μπλε να χύνεται σε ποικίλες συγκεντρώσεις αποχρώσεις γεννώντας στο φως, σε μια δύση ηλίου.
Ένας κύκλος γαλήνης να αλείφει όλο νοήματα ελαφρώς ταραγμένη επιφάνεια και να πηγαίνει λάδι θάλασσα όλο και πιο κει ταξίδι. Στο παντού του είναι. Και βουτώ μήπως και χορτάσω από το απέραντο των υδάτων και του ουρανού το ένα.
Άτεχνο ψηφιδωτό μισόκλειστων ήχων. Εικόνα των φωνών, άρρητες στιγμές μορφές και ουσίες. Γλιστρούν φυγές ματιές του αιωνίου ανάσες κατάματες. Και κάποια στιγμή γυρνάς, αλλά δεν ξέρεις πόση επιστρέφεις.

Αφήνω απόσταση ανοιχτή ελεύθερης κυκλοφορίας, αμφίδρομης σιωπής κι ουσίας. Διακοπές σημάτων κι αγχίαλων βλεμμάτων παύσεις ιχνηλατώ. Ερέτης να τραβώ κουπί κουπί τη θάλασσα με την ψυχή μου, σε άγνωστη ρότα, πάνω στο αντιφέγγισμα αγαπημένου ηλίου, μια της ανατολής και μια της δύσης φώτα, μόνη πυξίδα της καρδιάς προσανατολισμός αγάπης. Και φτάνω σε αιώνιες στιγμές απέραντου βαθύ ωκεανού και κύκλος μπλε, ορίζοντας και θόλος. Άνεμος φυσά να σπρώχνει γραμμή ορίου. Δεν τελειώνεις θάλασσα, τελειοποιείς του σκάφους πλεύση..
.