Αφήνω απόσταση ανοιχτή ελεύθερης κυκλοφορίας, αμφίδρομης σιωπής κι ουσίας. Διακοπές σημάτων κι αγχίαλων βλεμμάτων παύσεις ιχνηλατώ. Ερέτης να τραβώ κουπί κουπί τη θάλασσα με την ψυχή μου, σε άγνωστη ρότα, πάνω στο αντιφέγγισμα αγαπημένου ηλίου, μια της ανατολής και μια της δύσης φώτα, μόνη πυξίδα της καρδιάς προσανατολισμός αγάπης. Και φτάνω σε αιώνιες στιγμές απέραντου βαθύ ωκεανού και κύκλος μπλε, ορίζοντας και θόλος. Άνεμος φυσά να σπρώχνει γραμμή ορίου. Δεν τελειώνεις θάλασσα, τελειοποιείς του σκάφους πλεύση..
.

Σε ξέφωτα κύματα τρέχω τις στιγμές, μετρώντας μέρες. Κι αρπάζω ακτίνες αιώρες στους αιώνες μου κραυγές. Βάλθηκα να σμιλέψω το ‘?’ και ισιώνοντας τις καμπύλες του ‘!’ να το κάνω. Και αυτό ελαστικό επανέρχεται στην πρώτη θέση.

διηθώ διαλείμματα ζωής
υψηλές συγκεντρώσεις απείρου
πειρα(μα)τικοί ηθμοί
περισυλλογή σιωπής
κι ανάμειξη χρόνων
φασματοσκοπώ απορροφήσεις ουσίας
σε ανάλυση αιωνίου

ιματιοθήκη φωτός
στολές κατάσαρκες μορφών
λευκό ψυχής ένδυμα ένα
αίματος σκηνή
φως
δεσμοί δοτοί
τόπος σφυγμός
σύμπλευση αιωνίου

είλη μυστηρίου
θαύμα απλωμένο σ’ ανέμου σχοινί
κι απόστασης κύμα
άσιλλα στον ώμο
ψευδαίσθηση κρεμώ
κι όλη την αίσθηση της άρσης
εν τω δακρύω έκσταση

σε χρόνο ξένο διαστάσεων
χώρο κενό υποστάσεων
μετουσίωση
σιωπής
απουσίας ένσταση
δηλώ....

Απρόβλεπτες απολήξεις, ασυνεχών γραμμών λογικής, διατυπώνουν αξιώματα εξουσίας. Έξις νομιμοποιεί επαναλαμβανόμενη άνομη, κοινή κίνηση. Νοτισμένες σιωπές, σε τελείες στίξης, χαράσσουν ιδεογράμματα ουσίας σε graffiti ζωής. Παράδοξη χοϊκή λογιστική. Ισορροπία εύθραυστου κόσμου. Λίστα το γιατί, χωρίς αντιστοίχιση διότι. Μα έτσι έμαθα να ζω. Δεν έμαθα χωρίς ανάσα να ζω, χωρίς απέραντο, αιώνιο, άληκτο φως στο χρόνο. Σπάει η καρδιά σε στιγμές... κομμάτια ολόκληρης αγάπης...