Σε ξέφωτα κύματα τρέχω τις στιγμές, μετρώντας μέρες. Κι αρπάζω ακτίνες αιώρες στους αιώνες μου κραυγές. Βάλθηκα να σμιλέψω το ‘?’ και ισιώνοντας τις καμπύλες του ‘!’ να το κάνω. Και αυτό ελαστικό επανέρχεται στην πρώτη θέση.

διηθώ διαλείμματα ζωής
υψηλές συγκεντρώσεις απείρου
πειρα(μα)τικοί ηθμοί
περισυλλογή σιωπής
κι ανάμειξη χρόνων
φασματοσκοπώ απορροφήσεις ουσίας
σε ανάλυση αιωνίου

ιματιοθήκη φωτός
στολές κατάσαρκες μορφών
λευκό ψυχής ένδυμα ένα
αίματος σκηνή
φως
δεσμοί δοτοί
τόπος σφυγμός
σύμπλευση αιωνίου

είλη μυστηρίου
θαύμα απλωμένο σ’ ανέμου σχοινί
κι απόστασης κύμα
άσιλλα στον ώμο
ψευδαίσθηση κρεμώ
κι όλη την αίσθηση της άρσης
εν τω δακρύω έκσταση

σε χρόνο ξένο διαστάσεων
χώρο κενό υποστάσεων
μετουσίωση
σιωπής
απουσίας ένσταση
δηλώ....

Απρόβλεπτες απολήξεις, ασυνεχών γραμμών λογικής, διατυπώνουν αξιώματα εξουσίας. Έξις νομιμοποιεί επαναλαμβανόμενη άνομη, κοινή κίνηση. Νοτισμένες σιωπές, σε τελείες στίξης, χαράσσουν ιδεογράμματα ουσίας σε graffiti ζωής. Παράδοξη χοϊκή λογιστική. Ισορροπία εύθραυστου κόσμου. Λίστα το γιατί, χωρίς αντιστοίχιση διότι. Μα έτσι έμαθα να ζω. Δεν έμαθα χωρίς ανάσα να ζω, χωρίς απέραντο, αιώνιο, άληκτο φως στο χρόνο. Σπάει η καρδιά σε στιγμές... κομμάτια ολόκληρης αγάπης...

αφήνω δυο κλειδιά
σε τρίστρατους ορίζοντες να ξεκλειδώνουν ήλιο
κι ανοίγει το απίθανο Ωραίο
σε ένα κερί
γάργαρο φως να φέγγει