Στο μάγουλο λαμπρό αυγό,

τσουγκρίζει κόκκινο

Χριστός Ανέστη

και στην καρδιά λαμπάδα Ανατολή,

αδύτου εύχομαι

Αναστημένου Ηλίου!

Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου

κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελό της.

Μου το λέει: πεθύμησα τη βροχή,

τον ήλιο πάνω απ' τα βουνά ή ανάμεσα απ΄τα σύννεφα

και τον αγέρα που γεννιέται αδιάκοπα στα δάση

όλος αρώματα και ουσίες, γάλα και μουσική.

Την οδηγώ σαν ένα ελάφι κάθε που διψά

μπρος στον τρεχούμενο, λαμπρό μαστό της αιωνιότητας,

ανανεώνει το αίμα - φως μέσα της κ' επιστρέφει

στη ζωή πάλι, μ' έναν

καινούργιο τόνο αθανασίας στο χαμόγελό της.

Νικ. Βρεττάκος

Κι αύριο είναι πρωί –μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε προς τις κρυψώνες του ήλιου
Με τις χρυσές μπρατσέρες θα ’βγουμε στον κίνδυνο πιο περ’ απ’ τ’ ακρωτήριο της καλής ανταύγειας
Προς τις σπαθωτές φιλίες των υποσχέσεων που έστησαν κιόσκια μες στη μέση της χαράς
Υψώνοντας τις φλόγες των σαν τ’ αλαφριά κορμιά της καλοσύνης
Θα ξαφνιάσουμε τις θαρραλέες σφενδόνες του οίστρου μιας ωκεανοπορίας
Χτυπώντας τις παλάμες μας ώσπου ν’ ακουσ’ η Γη κι ανοίξει όλα τα πέταλα των μυστηρίων της
Κι αύριο είναι πρωί –μα εμείς σήμερα θα προσφέρουμε τις ώρες μας προσάναμμα στην αποφασισμένη προέλαση
Κι ας παν τα τραύματα της λύπης σ’ άλλο μούχρωμα –σ’ άλλον λιμναίο καθρέφτη να σωπάσουν
Ας κρυφτούν οι κύκνοι των ευαισθησιών μες στη χλωρίδα μιας ψιθυρισμένης οάσεως
Τα οργώματα της λεβεντιάς είναι θούρια πρασινάδας λυγισμένης με άνεμο και λόγο!

Ο. Ελύτης

πώς σκάλωσε βλέμμα
ελκύει ή έλκει κόσμο αφανών
ανέτειλε απορία
άνω τελεία
αφήνω γονατισμένη σκέψη
σε χρόνους περίεργους
κι ανοιγοκλείνω μάτια
μετρώντας φως...

Πέντε ζευγάρια με κοιτούν γιατί, πώς μια σκόρπια αγάπη να απαντήσω; Κι άλλα ζευγάρια με πονούν γιατί, πώς τέτοια αλήθεια να σιωπήσω; Κι ύστερα λες λευκό πανί θα ξεσκονίζω τους καιρούς και πάλι στο ράφι αφήνοντας ενθύμια θα κοιτάω. Μα δεν αντέχω κορνίζες χρόνου να κοιτώ, σε τώρα μπερδεμένο ζητώ να ανασταίνω! Μάτια κλειστά μη δω! Αιώρηση φλέβας άρρυθμης σ’ αχνές μορφές κι είναι ψυχές στον κόσμο δεν χωρούν κι όλον τον κόσμο έχουν. Ανατρεπτικός καιρός... Φραγές οδών και ελλείμματα διόδων. Κι όλες των μελών ανθιστάμενες οι κινήσεις κι ύστερη υπερέκταση κορμού το όλον στην αγκάλη, μια υπέρβαση «εγώ»... Στο αιώνιο αγάπη...

-