πώς σκάλωσε βλέμμα
ελκύει ή έλκει κόσμο αφανών
ανέτειλε απορία
άνω τελεία
αφήνω γονατισμένη σκέψη
σε χρόνους περίεργους
κι ανοιγοκλείνω μάτια
μετρώντας φως...

Πέντε ζευγάρια με κοιτούν γιατί, πώς μια σκόρπια αγάπη να απαντήσω; Κι άλλα ζευγάρια με πονούν γιατί, πώς τέτοια αλήθεια να σιωπήσω; Κι ύστερα λες λευκό πανί θα ξεσκονίζω τους καιρούς και πάλι στο ράφι αφήνοντας ενθύμια θα κοιτάω. Μα δεν αντέχω κορνίζες χρόνου να κοιτώ, σε τώρα μπερδεμένο ζητώ να ανασταίνω! Μάτια κλειστά μη δω! Αιώρηση φλέβας άρρυθμης σ’ αχνές μορφές κι είναι ψυχές στον κόσμο δεν χωρούν κι όλον τον κόσμο έχουν. Ανατρεπτικός καιρός... Φραγές οδών και ελλείμματα διόδων. Κι όλες των μελών ανθιστάμενες οι κινήσεις κι ύστερη υπερέκταση κορμού το όλον στην αγκάλη, μια υπέρβαση «εγώ»... Στο αιώνιο αγάπη...

-

...μεγάλοι χώροι κόσμων μικρών και ευγενικά χαμόγελα καχύποπτων βλεμμάτων και λογικές διατυπώσεις παράλογων απαιτήσεων και σώματα μικρά με ενήλικα μάτια και νόθες αλήθειες παραποιημένης πραγματικότητας και άνετα καθίσματα βολικών συνειδήσεων και ζωγραφισμένη τελειότητα κουρασμένων χρωμάτων και ξένου καμβά και τέμπο κύμα φωτιάς και λάμψεις θαμπές πολυτελούς κίνησης και φτιασιδωμένες χαρές υποαλλεργικής βάσης, υποκλοπές τάσεων συμβάσεις υποστάσεων...

...διαβήτης μοίρες κυκλώνει

σε χάρτη λέξεων νοτισμένο ναυτικό

ρότες καρδιάς στο κύμα χαράζει

ένηχα σύμβολα τόξα χορδές

και διαπασών μί-λα σι-ωπή

άνεμος στα πανιά σφυρίζει

χρόνος που κόμβους μετρά

στίγμα σε κάβο δένω...

Σε κάποια γόνατα σιωπών, τρητό γύρεψα χρόνο.

Αφίσα επί τρία σκηνικό, κινήσεις απλές,

μάτια σε ματιές να σβήνουν αποστάσεις.

«Μαζί» απείρου σημείου νύξις.

Μονόζυγο σε ακτίνα του φωτός,

χέρια απλωμένα στροβιλίζομαι,

άξονας της αγάπης,

ένδυμα μόνο την ψυχή.

Επιθυμίας πρόπλασμα, πνοή ζωής αναμένει.